Nee, nu ben ik niet alleen men ouders kwijt maar ook men zusje. Wat moet ik nu. Opeens klopt er iemand op men raam. Ik rijd weg 4 auto’s achter me aan. Rijden rijden rijden. ik stop niet. Ik weet niet wat te doen, ze gaan me ooit tegenhouden, niet?

Wie zijn dit zelfs, oh nee bijna accident ik blijf rijden. Ik denk dat ik ze heb afgeschud, ik stop met rijden, toch niet. Ze zijn er nog. Gaspedaal in en gas.

Ooooh weer geslipt. Ze achtervolgen me niet meer.. denk ik. Ik rijd nog 2 uur en parkeer ergens, stap uit voor een tankstation, iets kopen om te eten, want heb reuze honger. Wow zoveel lekkers gekocht , ik steek net een reep in men mond opeens voel ik een geweer tegen men achterhoofd. What the hell moet dit betekenen, ze slaan me neer, alles is zwart.

Iets later wordt ik wakker. Ik zie wazig een rare man, die ik nog nooit van men leven gezien heb. Ze laten een filmpje zien waar men zus gemarteld wordt, ik zeg dat is ze niet; ‘Jullie zijn aan het liegen!’ Tuurlijk, weet ik dat zij het is, ik ben niet blind, maar toch blijf ik volhouden. Ze halen haar naar me toe helemaal afgeslagen. Eisend zei ik tegen hun dat we even gingen spreken. We hadden 1 maand geleden iets kei leuk gedaan, en ik zei tegen haar dat ze aan die tijd moest denk, maar ze herinnerde zich dat niet, ze zei wel dat ze zich de verhalen herinnerd. ik bleef andere verhalen vertellen, maar ze wist niets van de herinneringen alleen wie onze familie is. Ze bleef volhouden.

Toen wist ik deze mensen hebben mijn zusje niet, dit is iemand anders. Ze zal wel bij mama zijn. Dus ik speelde er mee in totdat ik wist te ontsnappen. Wat die mensen niet weten is dat ik stiekem schietles gevolgd en dat ik kan vechten en man wat kan ik dat goed. Gelukkig heb ik maar 2 mensen knock-out geslagen richting de uitgang. Wat een domme mensen men auto staat er nog en open, sukkels. Niet te vroeg meisje. Ik neem mijn tas en ik wil net zitten en ik hoor iets,  ik loop weg. BOEM de auto ontploft. Snel, ik moet terug opstaan ze komen eraan, zo een harde ruis in men hoofd. Ja ik sta op, oeps toch niet ik val terug neer en opnieuw, nog steeds. Ooh gelukt ik blijf lopen, lopen.

Ik huur een auto, opeens krijg ik telefoon. Yes, het is mama. Ik neem op. Ik hoor mama praten en zeggend dat Sofia bij haar is, iedereen is daar en ik moet komen. Het is nu pas veilig zegt ze, ja haar excuus trekken nooit op iets. Na 1 uur ben ik aan gekomen, we blijven even praten, ze zei ook dat opa en oma op vakantie zijn gegaan, daar zijn ze veilig. Maar van wat dan!! Opeens hoor ik een geluid. Oh nee! Ze hebben waarschijnlijk mijn gsm getrackt, nu ben ik de sukkel. We lopen via de achterdeur naar buiten, Sofia loopt achter, ik blijf bij haar. We lopen snel door opeens zie ik zo een ziekerd hij begint te schieten. Stoppen kent hij percies niet. We blijven ontwijken, het ging goed tot Sofia werd geraakt. Het wou niet stoppen met bloeden. Ze was aan het lijden, maar ze ging het wel halen. Ik loop verder met haar in mijn handen, we zijn aan de auto geraakt ik leg haar erin, ik wil er net in stappen. Ik word doorzeefd met kogels, ze rijden door.

Oh toch een geluk nu hoef ik die auto tenminste niet terug te brengen.

Maar wees gerust dit is maar een gedacht betekent niet dat het gebeurt of misschien wel.

Eerste schrijfblog

Denk je er wel eens aan dat je terug komt van de winkel met je zusje en je belt aan en niemand doet open. Denk je dan aan het ergste of niet. Natuurlijk niet je gaat ervan uit dat ze even om de hoek zijn en zometeen terug zijn, maar stel je voor dat het niet zo is. Je komt binnen je ziet het hele huis ondersteboven en spullen weg,kleren weg en het ergste van al je ouders, jouw zus en jouw broer zijn weg. Je belt hun, maar niemand neemt op. Je gaat voorzichtig het huis binnen, opeens hoor je geluiden. Je loopt snel naar boven, trekt je zus mee. Je verstopt je achter je kast in een geheime kamer, je hoort stemmen. Wachten, wachten tot je niemand meer hoort. Je pakt een paar spullen mee, natuurlijk niet te vergeten jouw zusje. Snel naar buiten lopen, de auto in. Rijden zonder te stoppen tot je zeker bent dat je veilig bent. Je belt je ouders terug, ze nemen nog steeds niet op. Je weet niet wat te denken: Zijn ze ontvoerd? Maar waarom waren hun kleren dan weg? Je weet geen raad. En niet te vergeten je zus die aan jouw hoofd zaagt en zit te wenen, niet wetend wat er aan de hand is. Je komt bij je oma aan het lijkt wel een eeuwigheid. Oh mijn God die zijn ook weg. Serieus wat nu? Je stapt weer de auto in. Je moet ergens stoppen, je kan niet de hele nacht doorrijden, je weet maar geen raad.

….

Ik ben geïnspireerd in het schrijven en zoals iedereen moet je ergens beginnen. Ik heb geen tijd om een boek te schrijven en om die te publiceren, dus als ik klaar ben met school dan breng ik er misschien een uit. Nu ga ik mijn inspiratie hier typen.